Neo-Realizm
(Yeni Gerçekçilik) Chirico ve Carra'nın Avrupa'nın modern ressamlarının soyut resmi yapmakta birbirleriyle yarış ettikleri bir dönemde Antik atmosferi tuvallerine sokmaları insanı şaşırtır. Fakat hemen hemen 1919 yıllarına doğru Picasso'nun Ingres'i hatırlatan resimler yaptığı, Andre Derain'in klasik bir gerçekçilik karakteri olan resimler boyadığı bilinir. Bu sıralarda bir kısım Alman ressamının "pozitif gerçeğe" döndüğünü görüyoruz.Bir kaç Alman ressamı: Georges Schrimf (1889-1938), George Grosz (1893 doğumlu), Otto Dix (1891 doğumlu), Alexander Kanoldt (1881-1938), vb. yeni "pozitif anlaşılabilen bir gerçeğe" döndüler. Bu anlayışa "Neue Sachlichkeit" (Yeni-Gerçekçilik) denildi. Ayrıca "Büyüleyici Gerçekçilik" de denir. Yeni-gerçekçilik eşyayı temsili olarak gereğinden çok açık bir kesinlik ile tekrar değerlendirir. Bu bakımdan Yeni-gerçekçilik hem Dışavurumculuk'a, hem de İzlenimcilik'e karşı bir tepki sayılır. "Büyüleyici Gerçekçilik"in amacı, burjuva gerçekçiliğinden uzak, gerçek bir resme ulaşmak için çalışmaktır. Bu anlayış, insana dehşet veren bir gerçekçilik kaygısı ile mümkündü ve aldatıcı görünüşün arkasında kalan gerçeklere ulaşabildiğinden, büyüleyici bir karaktere de sahipti.
